Historia teatru i dramatu włoskiego Tom I i II - Monika Gurgul - książka wyd. 2008

Opis

I - Od XIII do XVIII wieku, 537str,II - Od XIX do XXI wieku, 402str, We Włoszech awangardę teatralną tworzyli futuryści. Futurystyczny „teatr syntetyczny” epatował szokującymi obrazami, składał się z krótkich dynamicznych skeczy, odgrywanych na sposób mechaniczny, wymagał od widza i aktora czynnego fizycznego udziału w celu osiągnięcia „syntezy”, zachęcał do dyskusji, które niekiedy przeradzały się nawet w bójki. Scenografię dla futurystycznych przedstawień projektował m.in. Enrico Prampolini, twórca koncepcji „teatru mechanicznego”. Luigi Pirandello We Włoszech konceptualne eksperymenty prowadził Luigi Pirandello. Karierę zaczynał pisząc jednoaktówki dla teatro grottesco, aby z czasem rozwinąć oryginalną teorie koncepcję masek. Pirandello twierdził, że człowiek nie jest spójną całością, lecz składa się nań wiele twarzy (masek), które nosi i których sam nie zawsze jest świadomy. W tej maskaradzie nie sposób odkryć obiektywną prawdę. Dramat Sześć postaci w poszukiwaniu autora (1921) pokazuje rodzinę fikcyjnych bohaterów, którzy pojawiają się z wizytą u dyrektora teatru (który właśnie przeprowadza próbę innego spektaklu), z żądaniem stworzenia sztuki na ich temat. Jednak ich wyobrażenie o własnym życiu mija się z tym co mógłby pokazać w tym temacie dyrektor. Pierwsze wystawienie sztuki wywołało skandal, gdyż widzowie jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu poczuli się oszukani, widząc zamiast zaprojektowanych dekoracji, pustą scenę przygotowaną do próby. Od 1925 roku Pirandello podróżował po Europie ze sztuką w swojej reżyserii, zrealizowaną we włoskim Teatro d'Arte, spotykając się z uznaniem krytyk.