Breitenfeld 17 IX 1631. Szwedzkie Kanny
Opis
Spis treści: I. Wojskowość europejska w I połowie XVII wieku w dobie wojny 30-letniejII. Wojskowość armii cesarskiej i armii Ligi KatolickiejIII. Tilly wkracza do Saksonii. Upadek LipskaIV. Bitwa pod Breitenfeld szwedzkie KannyZakończenieBibliografiaSpis map i schematów O książce: Artyleria sprzymierzonych początkowo nie mogła odpowiedzieć na ogień, ponieważ nie dało się jej ustawić, dopóki wojsko nie wyszło z obniżenia terenu. Jednak Torstensson, jak się wydaje, z godną podziwu szybkością doprowadził działa do pozycji. Sam król pisał, że nie trwało to długo, zanim także i nasze zaczęły grać. Także artyleria saska z początku spisywała się dobrze. Na obu skrzydłach rozwinęła się intensywna wymiana ognia, która trwała około 2 godzin, zanim przeszła w fazę właściwej bitwy. W miarę jak sprzymierzeni posuwali się naprzód, zmniejszając dystans, siła rażenia cesarskich dział stawała się coraz bardziej dotkliwa. Na początku ostrzału armia sprzymierzonych była jeszcze w ruchu. Stopniowo jednak marsz został wstrzymany, zapewne najpierw na lewym skrzydle. Gdy Sasi oraz lewe skrzydło i centrum szyku szwedzkiego zatrzymały się około 1 kilometra przed liniami Tillyego, ukrytymi za grzbietem wzgórza, prawe skrzydło szwedzkie, które dzięki wcześniejszemu przesunięciu w prawo znalazło się już poza zakresem lewego skrzydła cesarskiego, nadal posuwało się naprzód. W tym momencie plan natarcia króla Szwecji będący w istocie odpowiednikiem manewru Epaminondasa pod Leuktrami stał się niemożliwy do ukrycia. Jeśli Tilly pozostałby bierny, jego lewe skrzydło w krótkim czasie zostałoby objęte z flanki przez siły wielokrotnie liczniejsze, podczas gdy cała jego linia frontu znalazłaby się pod naporem przeważającego przeciwnika. W wyniku dalszego ruchu prawe skrzydło, a z nim cała armia szwedzka, znalazły się na dystansie mniejszym niż 1 kilometr od wojsk cesarskich...
O autorach: Witold Biernacki (1946). W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.
Paweł Skworoda (1978). Autor kilkunastu książek i artykułów popularnonaukowych z historii wojskowości. Specjalizuje się w staropolskiej sztuce wojennej XVIXVIII wieku.