Fałszywa pandemia. Krytyka naukowców i lekarzy. Szczepionki. Fototerapia. Leczenie. Tom 4
Opis
Niepotrzebne szczepienia podczas fałszywej pandemii świńskiej grypyJesteśmy świadkami „powtórki z historii” fałszywej pandemii świńskiej grypy, ale tym razem na dużo większą, bo globalną skalę. Dzisiaj już wiemy, że ogłoszona przez WHO w 2009 roku pandemia była fake newsem, a szczepionki, które wówczas zostały zakupione przez różne kraje, nie tylko były zbędne od strony medycznej, ale również szkodliwe. Jak zauważył dr Wolfgang Wodarg, „jedna z najłagodniejszych fal grypy” została ogłoszona pandemią…Szwecja zaszczepiła wówczas ponad 50% swojej populacji, w tym również dzieci i młodzież, u których wystąpiło potem kilkaset przypadków narkolepsji. Wywołana przez szczepionki choroba była zupełnie „niepotrzebna”, ponieważ dzieci nie umierały z powodu świńskiej grypy. Prof. med. Sucharit Bhakdi, pracujący wtedy w Niemczech lekarz i naukowiec, był przeciwnikiem szczepień przeciw świńskiej grypie. Również dzisiaj ostrzega przed szczepieniami na koronawirusa:Wskaźnik śmiertelności w przypadku świńskiej grypy faktycznie wynosił poniżej 0,02%, a więc nieco więcej niż w przypadku SARS-CoV-2, a zatem był niski. Znaczyło to tyle, że statystycznie na 10 000 osób chorych na grypę umierały dwie. W większości były to osoby starsze. Młodzi ludzie nie umierali. Podobnie wygląda to obecnie w przypadku SARS-CoV-2.
Niepożądane ciężkie powikłania po szczepionce na świńską grypę wystąpiły kilka miesięcy później i były brzemienne w skutki. Głównie w przypadku dzieci i młodzieży. Częstotliwość ich występowania wynosiła 1 na 10 000. Być może ktoś powie: „Jeśli uratowaliśmy 10 000 istnień i poświęciliśmy jedno życie, to niech tak będzie“. Jednakże spośród tych 10 000 młodych osób i dzieci nikt nie umarł na świńską grypę.
Czy warto zaszczepić się przeciwko koronawirusowi?
Zanim podejmie się decyzję o szczepieniu przeciwko konkretnej chorobie wywoływanej przez określony rodzaj patogenu, należy wpierw zastanowić się, czy w ogóle warto to robić. Nie należy podchodzić do szczepień „hurtowo”, wychodząc z założenia, że „szczepionka to tylko szczepionka” i że zawsze warto się zaszczepić. Wszak jeśli nie pomoże, to na pewno nie zaszkodzi, podobnie jak w przypadku ziół. Oba te twierdzenia są jednak błędne. Trzeba rozważyć stosunek ryzyka związanego z zaszczepieniem się do korzyści płynących z niego. Każda bowiem szczepionka niesie ze sobą ryzyko powikłań i zgonu. Jeśli jest ono większe niż w przypadku braku jej aplikacji, to nie należy się szczepić.
Takie decyzje trzeba podejmować na chłodno, nie kierując się strachem, który jest złym doradcą, gdyż szczepionka pełni wówczas funkcję wentyla bezpieczeństwa pozwalającego na rozładowanie psychicznego napięcia i obniżenie poziomu stresu oraz zmniejszenie lub wyeliminowanie lęku. Nie ma to jednak nic wspólnego z racjonalnym rozeznaniem sytuacji.
Ufam, że niniejsza książka zawierająca wiele wypowiedzi niezależnych naukowców i lekarzy pozwoli na bardziej obiektywne spojrzenie na kwestię szczepień przeciw koronawirusowi niż to ma miejsce w propagandowo-marketingowej narracji mediów, rządzących i producentów „szczepionek”.
Ze wstępu dr. Mariusza BłochowiakaAUTORZYClemens G. Arvay – austriacki biolog, autor wielu bestsellerów. Studiował Ekologię Krajobrazu i Stosowane Nauki o Roślinach w Wiedniu i Grazu. Prof. dr med. Sucharit Bhakdi – naukowiec i lekarz, wybitny specjalista w dziedzinie mikrobiologii i epidemiologii chorób zakaźnych; przez 22 lata był dyrektorem Instytutu Mikrobiologii Medycznej i Higieny na Uniwersytecie w Moguncji w Niemczech. Autor kilkuset publikacji naukowych, jeden z najczęściej cytowanych naukowców w dziedzinie medycyny w Niemczech. W latach 1990–2012 był redaktorem naczelnym czasopisma naukowego „Medical Microbiology and Immunology”. Prof. Sucharit Bhakdi otrzymał kilkanaście wyróżnień za swoją pracę naukową.
Dr Geert Vanden Bossche – jeden z najbardziej znanych na świecie czołowych badaczy szczepionkowych, który pracuje aktywnie na polu badań technologiczno- -rozwojowych dotyczących szczepionek. Ma bardzo bogate doświadczenie zawodowe. Otrzymał dyplom doktora weterynarii (doctor of veterinary medicine) na Uniwersytecie w Gandawie w Belgii, a doktorat z wirusologii obronił na Uniwersytecie w Hohenheim w Niemczech. Był adiunktem na Uniwersytecie w Belgii i Niemczech. Następnie podjął współpracę z kilkoma firmami zajmującymi się szczepionkami (GSK Biologicals, Novartis Vaccines, Solvay Biologicals), gdzie prowadził badania dotyczące ich rozwoju. W późniejszym czasie dr Geert Bossche dołączył do zespołu Global Health Discovery Fundacji Billa i Melindy Gates w Seattle (USA), gdzie pracował jako Starszy Koordynator Programowy. Następnie podjął współpracę z Global Alliance for Vaccines and Immunization (GAVI) w Genewie jako członek ścisłego zespołu ds. programu dotyczącego Eboli, gdzie monitorował prace nad opracowaniem szczepionki na tego wirusa. Wraz z innymi partnerami firmy reprezentował GAVI na różnych forach, w tym w WHO, analizując postępy w walce z wirusem Eboli oraz powstawanie planów związanych z adekwatną reakcją na możliwość wystąpienia pandemii, która objęłaby cały świat. W 2015 roku dr Geert Bossche przeanalizował i zakwestionował bezpieczeństwo szczepionki na Ebolę, która była używana w badaniach szczepień pierścieniowych przeprowadzanych przez WHO w Gwinei. Jego krytyczna analiza naukowa oraz raport dotyczący informacji opublikowanych przez WHO w „The Lancet” w 2015 roku zostały przesłane do wszystkich międzynarodowych organów ds. zdrowia zajmujących się regulacją programów szczepień. Po zakończeniu współpracy z GAVI dr Geert Bossche dołączył do Niemieckiego Centrum Badań Zakażeń w Kolonii, gdzie pracował jako przełożony Biura ds. Rozwoju Szczepionek. Obecnie jest niezależnym konsultantem do spraw biotechnologii szczepionek, a zarazem prowadzi własne badania nad szczepionkami opartymi na komórkach NK (natural killers).
Dr hab. n. med. Andrzej Marcin Bugaj – nauczyciel akademicki, promotor kilkudziesięciu prac licencjackich i magisterskich oraz opiekun naukowy specjalizacji z zakresu farmacji klinicznej; członek kolegium redakcyjnego („Editorial Board Member”) World Journal of Methodology (Hongkong-USA) i Jacobs Journal of Medicinal Chemistry (USA). Obronił pracę magisterską zatytułowaną: „Fotofizyczne i fotochemiczne właściwości tiokumaryny w roztworach niewodnych” na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Poznaniu, gdzie specjalizował się w zakresie farmacji klinicznej i zrobił specjalizację z analityki farmaceutycznej. Następnie obronił rozprawę doktorską pt. „Kinetyka i mechanizm fotodegradacji azatiopryny” na tej samej uczelni i zyskał stopień doktora nauk farmaceutycznych, a następnie rozprawę habilitacyjną zatytułowaną „Wybrane aspekty fotochemioterapii doświadczalnej” na Wydziale Lekarskim II Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Jego pobyty naukowe obejmowały: Laboratoire de Photobiologie, Muséum National d’Histoire Naturelle w Paryżu, w którym doktorat u Henriego Becquerela rozpoczynała Maria Skłodowska-Curie. Pobyt w ramach Stypendium Rządu Francuskiego; Department of Radiation Biology, Institute for Cancer Research, The Norwegian Radium Hospital w Oslo; Département Laser, Laboratoire de Photobiologie des Cancers, Centre Hospitalier Universitaire „Nord-Laënnec” w Nantes we Francji; Klinik und Poliklinik für Dermatologie der Universität Regensburg, w Ratyzbonie w Niemczech – udział w zabiegach leczenia nowotworów skóry metodami terapii fotodynamicznej; Photopharmacology and Molecular Imaging Group, Faculty of Science and Engineering, Groningen University,w Groningen w Holandii – zapoznanie się z metodami syntezy i badań leków fotofarmakologicznych.
Dr hab. Andrzej Bugaj był też stałym uczestnikiem uzupełniających studiów z zakresu: fotofizyki, fotochemii, fotobiologii medycznej (fotoimmunologia, fotokancerogeneza, przekazywanie sygnałów komórkowych, biosynteza witaminy D, fotodiagnostyka, fototerapia ze szczególnym uwzględnieniem terapii fotodynamicznej), biologii fotoreceptorów, fotobiologii środowiska oraz fotosyntezy organizowanychprzez Universit? di Padova we Włoszech w Brixen-Bressanone. Podjął również studia uzupełniające z zakresu fotochemii w Dipartimento di Chimica „Giacomo Ciamician”, Universit? degli Studi w Bolonii we Włoszech oraz studia uzupełniające z zakresu terapii fotodynamicznej na Hôpital Saint-Louis w Paryżu, a także studia uzupełniające z zakresu terapii fotodynamicznej i laserowej na Medical Universityw Innsbrucku w Austrii. Jest także autorem licznych publikacji naukowych i popularnonaukowych. Jego indeks Hirscha jest równy 12 (Google Scholar), zaś jego artykuł na temat innowacyjnych strategii celowanej terapii fotodynamicznej miał ponad 230 cytowań.
Prof. Pierre Capel – profesor Immunologii Eksperymentalnej na Uniwersytecie w Utrechcie. Studiował biochemię na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu w Amsterdamie. Przez wiele lat zajmował się biologią podstawową i molekularną oraz wpływem uczuć i emocji na poziomie komórkowym i DNA. Autor książki The Emotional DN