Matusowe opowieści - Joanna Knapik - książka wyd. 2008

Opis

Gdy trąbka zagrała, Tatarzy na dole zadarli głowy do góry. Słońce błysnęło w złocistej trąbce, a hejnał brzmiał jak okrzyk zwycięskiej pieśni. Zobaczyli go i zaczęli sobie pokazywać, a trębacz grał, unosząc twarz i trąbkę ku niebu. I już prawie kończył melodię, gdy jeden z Tatarów chwycił wielki łuk, założył strzałę, naciągnął cięciwę i wymierzył. Świsnęła strzała i trafiła w trębacza. Jedni mówili, że w serce, a inni, że w gardło. Melodia się urwała, jakby nagle zgasła. Tatarzy z płonącymi pochodniami obiegali już dookoła drewniany kościół, podpalając go. Buchnęły płomienie, a potem dym uniósł się ku niebu jakby w ślad za duszą odważnego trębacza, który już chyba patrzył w najpiękniejszą twarz Maryi, dla której tu grał i żył.