Umuzykalnianie niemowląt i małych dzieci - Edwin E. Gordon - książka wyd. 1997

Opis

"Muzyka to chińska łamigłówka, którą każdy rozwiązuje po swojemu i zawsze dobrze, bo jest bez rozwiązania". Te słowa autorstwa Władysława Reymonta w dużej mierze oddają moje wrażenia po spotkaniach z teorią uczenia się muzyki Edwina Eliasa Gordona. Chciałabym się nimi podzielić, by pokazać bogactwo i możliwości jakie stwarza nauczycielowi sposób patrzenia Gordona na umuzykalnianie najmłodszych. Pokazać, jak dzięki rzetelnej, popartej badaniami empirycznymi wiedzy, ukierunkował on swój własny rozwój i poprowadził swoich podopiecznych. E.

E. Gordon mówiąc o teorii uczenia się muzyki, podkreśla, iż ma na myśli coś więcej niż konkretną metodę umuzykalniania. Swoją koncepcję, opiera bardziej na wskazówkach, które jak mówi zaczerpnął od samych dzieci, obserwując skrupulatnie ich rozwój. Wskazania te powinny pokazać nam jak postępować z najmłodszymi, by oni sami odnieśli najwięcej korzyści z naszych działań. Na wstępie trochę teorii. Rozwój muzyczny, tak jak rozwój mowy, rozwój społeczny, emocjonalny, moralny itd., jest jednym z wymiarów rozwoju ogólnego człowieka. Zachowania muzyczne i reakcje na muzykę są powszechne dla rodzaju ludzkiego, o czym możemy się przekonać studiując literaturę poświęconą m.in. psychologii i pedagogice muzycznej, jak również prowadząc obserwacje we własnym zakresie. Wielu badaczy podkreśla związki muzyki z mową, ich wspólne korzenie, które prawdopodobnie wywodzą się z jednego "prakrzyku". Rozwój cywilizacji sprawił jednak, że słowo nabrało o wiele większego znaczenia, stało się powszechne i bliskie człowiekowi, podczas, gdy muzyka i muzykowanie, m.in. z powodu ograniczonego kontaktu z nimi, nabrały cech elitarnych, pozwalając jedynie wybranym na czynny w nich udział.