Zakony męskie w Polsce w 1772 r. - książka historyczna wyd. 1972

Opis

Na ziemiach polskich jeszcze w XIX w. żyli kartuzi – Ordo Cartusiensis (OCart). Zakon ten założony został w drugiej połowie XI w. w pobliżu Grenoble, w odludnym miejscu Chartreuse (łac. Cartusia) przez św. Brunona z Kolonii. Mnisi żyli w odseparowanych od siebie domkach z ogródkami, spędzając w nich cały dzień na prywatnym odmawianiu godzin kanonicznych, medytacji, lekturze, studium oraz pracy fizycznej. W domkach samotnie spożywali posiłki, dostarczane im przez okienko. Zachowywali całkowitą abstynencję od mięsa. Tylko w niedziele i większe święta śpiewali małe godziny w chórze, milczeli, spożywając obiad w refektarzu, i mieli wspólną rekreację. Raz w tygodniu wychodzili na spacer w obrębie klasztoru i mogli wówczas rozmawiać ze sobą.   Pierwszym klasztorem kartuzów na ziemiach polskich był erem w Lechnicy nad Dunajcem (dziś Czerwony Klasztor na Słowacji), założony w drugiej połowie XIV w. Kilka lat później powstał erem koło Gdańska, w miejscu zwanym dziś Kartuzami (skasowany w 1832 roku). Kolejne eremy to: Darłowo (założony w 1407 roku), Gidle koło Częstochowy (założony w 1641 roku; skasowany w 1811 roku), Bereza Kartuska (założony w 1648 roku; skasowany w 1831 roku). Obecnie na naszych ziemiach nie ma żadnego klasztoru kartuzów. Z informacji, jakie posiadam wynika, że Polacy są mnichami tego zakonu w klasztorach na zachodzie Europy.