Zamek Książęcy w Szczecinie - książka wyd. 1992

Opis

Na wzgórzu zamkowym już we wczesnym średniowieczu był silnie ufortyfikowany słowiański gród. Gdy w 1124 r., z rękojmi Bolesława Krzywoustego, z pierwszą misją chrystianizacyjną przybył do Szczecina apostoł Pomorza, bp Otton z Bambergu, stała tu świątynia słowiańskiego boga Trzygłowa i drewniany dwór księcia Warcisława I, twórcy dynastii, który swoją główną siedzibę miał wówczas w Kamieniu Pomorskim. Dwór Warcisława powiększył ponad sto lat później Barnim I Dobry, który zrzucił z Pomorza nadodrzańskiego zwierzchność duńską i przeniósł stolicę swego państwa z Uznamia do Szczecina, będącego wtedy republiką miejską. Barnim poślubił córkę króla Szwecji, Eryka X, Mariannę, nazwał się "księciem na Szczecinie" i nadał Szczecinowi miejskie prawa magdeburskie (1243). W 1346 r. jego wnuk, Barnim III Wielki, łamiąc przywileje szczecińskiego patrycjatu, rozpoczął na wzgórzu zamkowym budowę tzw. kamiennego domu. W mieście wywołało to wrzenie, jednak patrycjat musiał ugiąć się przed książęcą władzą. Na wzgórzu, obok kamiennego domu, stanęła wówczas jeszcze kaplica św. Ottona, która była też nekropolią książęcą. Dało to początek dzisiejszemu zamkowi. W 1428 r. Szczecin ogarnęła rebelia biedoty i rzemieślników, zwrócona przeciwko Radzie Miejskiej. Bunt stłumił ówczesny władca, książę Kazimierz V, i otrzymał od rajców znaczną sumę pieniędzy na rozbudowę i umocnienie zamku. Prace rozpoczął.